آیت‌الله خامنه‌ای چطور ممکن کسی شما رو بشناسه و قلبش سرشار از عشق به شما نشه، چطور ممکن کسی امام زمان رو بشناسه و بوی امام زمان رو از جانب شما احساس نکنه چطور ممکن کسی احساس غربت بکنه و شما نوازش پدرانتون رو ازش دریغ کنید چطور ممکن کسی مهربانی شما رو ببینه و مجذوب شما نشه چطور ممکن کسی اقتدار شما رو ببینه و از دشمنان ظالمی که دائم در حال توطئه چینین تا ما رو از پا در بیارن و همه هستیمون رو ازمون بگیرن به شما پناه نیاره شمایی که اگه نبودین معلوم نیست ما چه سختیها و ذلتهایی رو باید تحمل میکردیم، و چطور ممکن کسی عملکرد شما رو ببینه و نخواد همه مسئولین کشور مثل شما مسئولیتشون رو خوب انجام بدن و کیه که خبر داشته باشه و تصدیق نکنه بسیاری از مشکلات ما از اونجایی ناشی میشه که خواسته‌های شما درست فهمیده و عمل نمیشه کیه که بدونه شما چقدر ما رو دوست دارین و خیر ما رو میخواین و به نصیحت پدرانه شما توجه نکنه کیه که بدونه شما دهها بار تکرار کردین که کرسی‌های آزاد اندیشی در دانشگاهها ایجاد بشه و دانشجویان و صاحب نظران در همه زمینه‌ها به بحث و تبادل نظر بپردازند و کلی گلایه کردین که چرا این اتفاق نمیفته و تصدیق نکنه که شما دلسوز واقعی مردمین و دوست دارین که از لحاظ عقلی و فکری رشد کنن و میخواین که آزادانه فکر کنن و حرف بزنن و به حقیقت برسن کیه که ببینه و غصه نخوره که چرا این دغدغه شما جدی گرفته نمیشه، آقا میخوام فریاد بزنم تا همه شما رو خوب و درست بشناسند
امام زمان من ایمان دارم که امدادهای غیبی شما همراه ما و همراه رهبر ماست و تأیید شما بوده که آیت‌الله خامنه‌ای نماینده شما و رهبر ما باشند من ایمان دارم که راه رسیدن به شما از طریق نائب شما آیت‌الله خامنه‌ای، امام زمان برای ما دعا کنید که قدر رهبرمون رو بدونیم و همیشه یار و یاور ایشون باشیم
خدایا من هیچی نمیخوام جز اینکه در راه خودت قدم بردارم و هر جا که حرفی زدم انتقادی کردم یا خوبی رو بیان کردم به این نیت و همراه با استدلال و اعتقاد بوده، خدایا من رو برای خودت خالص بفرما، پروردگارا افکار، رفتار و احساسات ما رو اون جوری قرار بده که خودت میخوای،
آمین یا رب العالمین

شرح حدیث / حفظ دوست و پاداش آن

شرح دو حدیث از حضرت امام جعفرصادق علیه‌السلام توسط حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای در ابتدای جلسه درس خارج فقه ِ بیست و هفتم دی‌ماه 89 (دوازدهم صفر 1432).

روایت اول: «عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعالی لَيَحْفَظُ مَنْ يَحْفَظُ صَدِيقَه»
روایت دوم: «قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لَا تُفَتِّشِ النَّاسَ فَتَبْقَى بِلَا صَدِيق»
شافی، صفحه‌ی 652

دو روايت كوتاه:
فى الكافى، عن الصّادق (عليه‌السّلام)، قال: «انّ اللَّه تعالى ليحفظ من يحفظ صديقه»؛ [حضرت امام جعفر صادق علیه‌السّلام فرمودند:] خداى متعال حفظ ميكند آن كسى را كه رفيق خود را حفظ كند. [البته] مراد، حفظ جسمانى نيست فقط - حالا آن هم يكى از مصاديقش ممكن است باشد - يعنى آبروى او را حفظ كند، شخصيت او را حفظ كند، جهات او را حفظ كند [و] مراعات كند. خدا يك چنين كسى را حفظ ميكند. اين پيوندهاى برادرى و رفاقت و انس و اخوت، در اسلام اينقدر اهميت دارد. شما ملاحظه‌ى رفيقتان را ميكنيد، او را حفظ ميكنيد، خداى متعال در پاداش اين عمل، شما را حفظ ميكند. البته حفظ كردن رفيق معناش اين نيست كه انسان از گناه او، از خطاى او دفاع كند؛ كما اينكه در اين كارهاى حزبى و جناحى و خطى و اين چيزها معمول است كه اگر خطائى هم از كسى سر بزند، چون با آنها هم‌جبهه است، هم‌خط است، هم‌حزب است، هم‌گروه است، بايد بايستند پايش دفاع كنند؛ نه، اين مراد نيست؛ اين حفظ او نيست؛ اين در واقع مخذول كردن او، بدبخت كردن اوست و خود؛ بلكه مراد، حفظ آبروى مؤمنى است كه برادرى ايمانى با انسان دارد. جامع، برادرى ايمانى است. اين يك روايت.

يك روايت ديگر هم باز از كافى است، از امام صادق (عليه الصّلاة و السّلام)؛ ميفرمايد كه: «لا تفتّش النّاس فتبقى بلا صديق»؛ در كارهاى مردم ريز نشو، تفتيش نكن، جزئيات را دنبال نكن. دنبال پيدا كردن عيوب ريز و درشت افراد نباش. اگر اينجور باشد، بدون رفيق خواهى ماند. يعنى هر كسى بالاخره يك عيبى دارد ديگر. اگر بخواهى همين‌طور ريز بشوى، تفتيش كنى، دنبال كنى، كسى برايت باقى نميماند.